Sposób podawania nawozów wpływa na dostępność składników pokarmowych, możliwość reagowania na potrzeby roślin oraz organizację pracy w gospodarstwie. Fertygacja pozwala połączyć nawadnianie z nawożeniem, natomiast tradycyjne nawożenie doglebowe umożliwia jednorazowe lub okresowe dostarczenie większej dawki składników. Wybór zależy przede wszystkim od rodzaju uprawy, gleby, wyposażenia gospodarstwa i sposobu prowadzenia plantacji.
Na czym polega fertygacja?
Fertygacja polega na podawaniu rozpuszczonych nawozów razem z wodą przez instalację nawadniającą. Najczęściej wykorzystuje się w tym celu system kroplowy. Woda przenosi składniki w pobliże aktywnej części systemu korzeniowego.
Plantator może dzięki temu dzielić całkowitą dawkę nawozu na mniejsze porcje i zmieniać skład pożywki wraz z rozwojem roślin. Innego żywienia potrzebują młode rośliny budujące system korzeniowy, a innego rośliny podczas kwitnienia, zawiązywania lub wzrostu owoców.
Fertygacja wymaga jednak kontroli parametrów wody, nawozów i instalacji. Trzeba uwzględnić m.in. rozpuszczalność preparatów, ich wzajemną zgodność, pH wody oraz ryzyko powstawania osadów. Znaczenie ma też odpowiednia filtracja, ponieważ zanieczyszczenia mogą ograniczać przepływ przez emitery.
Kiedy fertygacja daje większą kontrolę nad żywieniem roślin?
Metoda ta szczególnie dobrze odpowiada wymaganiom intensywnych upraw ogrodniczych. Stosuje się ją m.in. w warzywach pod osłonami, na plantacjach truskawek, malin i borówki oraz w sadach wyposażonych w linie kroplujące.
Fertygacja pozwala:
- dostarczać składniki w kilku lub kilkunastu mniejszych dawkach,
- zmieniać proporcje składników zależnie od fazy rozwoju,
- podawać nawóz bezpośrednio do strefy korzeniowej,
- połączyć nawożenie z zaplanowanym nawadnianiem,
- ograniczyć konieczność wykonywania osobnego przejazdu z nawozem.
Duże znaczenie ma rodzaj gleby. Na lekkich, przepuszczalnych stanowiskach składniki, szczególnie azot, mogą łatwiej przemieszczać się poza zasięg korzeni. Częstsze podawanie mniejszych dawek ułatwia dopasowanie żywienia do tempa pobierania składników przez roślinę. Na cięższych glebach trzeba natomiast kontrolować ilość podawanej wody, aby nie tworzyć warunków sprzyjających nadmiernemu uwilgotnieniu strefy korzeniowej.
Do instalacji należy stosować preparaty przeznaczone do takiego sposobu aplikacji. Nawozy do fertygacji powinny dobrze rozpuszczać się w wodzie i umożliwiać przygotowanie pożywki o składzie odpowiednim dla konkretnej uprawy oraz fazy jej rozwoju.
Kiedy nawożenie tradycyjne pozostaje lepszym rozwiązaniem?
Nawożenie doglebowe nadal stanowi podstawę żywienia wielu upraw polowych i ogrodniczych. Sprawdza się zwłaszcza tam, gdzie gospodarstwo nie korzysta z instalacji kroplowej albo powierzchnia plantacji utrudnia ekonomiczne wdrożenie takiego systemu.
Nawozy można zastosować przed siewem lub sadzeniem, a następnie uzupełniać żywienie podczas wegetacji. Taki model często wykorzystuje się do budowania zasobności gleby w fosfor, potas, magnez czy inne składniki potrzebne roślinom przez dłuższy czas.
Metoda tradycyjna wymaga jednak uwzględnienia warunków glebowych i pogodowych. Niedobór wody może ograniczyć rozpuszczanie nawozu i pobieranie składników przez korzenie. Z kolei intensywne opady mogą zwiększyć przemieszczanie łatwo rozpuszczalnych form składników w profilu glebowym.
Fertygacja i nawożenie doglebowe mogą się uzupełniać
Wybór nie zawsze sprowadza się do zastosowania jednej metody przez cały sezon. Plantator może dostarczyć część składników przed rozpoczęciem wegetacji, a później wykorzystać fertygację do precyzyjniejszego żywienia roślin.
Przed ustaleniem programu warto przeanalizować zasobność i właściwości gleby, jakość wody, wymagania uprawy, przewidywany plon oraz możliwości techniczne gospodarstwa. Dopiero na tej podstawie można ustalić dawki i terminy aplikacji.
Jeśli szukasz nawozów przeznaczonych do fertygacji oraz rozwiązań wspierających żywienie sadów, upraw jagodowych i warzywniczych, zapoznaj się z ofertą Green Eco Poland. Firma udostępnia również programy nawożenia dla poszczególnych gatunków, co ułatwia zaplanowanie aplikacji w kolejnych fazach rozwoju roślin.
